Het kijken kan worden beschreven in veel verschillende visuele functies: bijvoorbeeld met fixeren, gezichtsscherpte, gezichtsveld, visuele aandacht, visueel geheugen, oog-handcoördinatie enz.
De vele visuele functies kunnen worden geordend in vier groepen:
Oogbewegingen
Kwaliteit van het visuele plaatje
Het begrijpen van visuele informatie
Het toepassen van kijken in handelingen.

In elke van deze groepen kunnen er stoornissen zijn in visuele functies, zowel afzonderlijk als in combinatie. Iedere combinatie van mogelijkheden en stoornissen in visuele functies gaat samen met speciale beperkingen in alledaagse activiteiten: bijvoorbeeld in lezen, oriëntatie, herkenning en communicatie.

Wat een persoon met visuele beperkingen kan zien, wat moeite kost en wat niet gezien wordt hangt ook af van de omstandigheden en de situatie. Bijvoorbeeld van omgevingsverlichting, combinaties van kleuren, vorm en snelheid van visuele informatie. Strategieën die bruikbaar zijn ter compensatie in de ene situatie, hoeven dat niet te zijn in andere situaties.
Dit alles heeft tot gevolg dat slechtziendheid zich op veel verschillende manieren kan uiten in het dagelijks leven en dat de mate van hinder in alledaagse activiteiten erg kan variëren onder verschillende omstandigheden.

Als professionals in revalidatie, speciaal onderwijs en zorg willen wij bijdragen aan optimale participatie van personen met visuele beperkingen. Om dit te kunnen doen hebben we een brede ervaringskennis nodig. We moeten de antwoorden weten op vele vragen:
Wat zijn de normale visuele functies van deze persoon en welke zijn gestoord?
Wat zijn de effecten hiervan op allerlei alledaagse activiteiten?
Op welke manier kan deze persoon compenseren?
Wat zijn de beste kijk-omstandigheden voor hem/haar?
Welke vormen van hulp zijn er zo nodig beschikbaar in haar of zijn persoonlijk leven?
Hoe kan deze persoon omgaan met dit alles?
Wat zijn de emotionele gevolgen van deze situatie?

Niet elke vraag heeft een pasklaar antwoord.
Voor een dergelijke participatie-gerichte benadering van revalidatie hebben we ook meer instrumenten nodig voor meting van visuele functies, schalen gericht op het niveau van visuele vaardigheden, zelfredzaamheid en participatie, observatieschalen voor omgevingscondities.
We moeten ook beter inzicht hebben in de relaties tussen alle biologische, psychologische en sociale variabelen en welke bijdragen daarin geleverd kunnen worden voor optimale participatie.
Op deze manier zoeken naar de antwoorden op vele vragen vereist verschillende benaderingen van slechtziendheid